Tussen de ontginning van het uranium en de
opwerking ervan na verblijf
in de kerncentrale, verloopt een lange cyclus die ongeveer 20 jaar duurt.
Het uraniumerts is hoofdzakelijk afkomstig van Noord-Amerika, Afrika en Australië. Ieder jaar wordt voor de Belgische kerncentrales ongeveer 950 ton uranium aan deze ertslagen onttrokken en vervolgens geconcentreerd.
In de verrijkingsfabriek wordt het uranium licht verrijkt tot een gehalte van ongeveer 4% aan uranium 235. Na deze behandeling geeft 950 ton natuurlijk uranium 110 ton verrijkt uranium. De rest wordt opgeslagen.
In vergelijking met andere grondstoffen is de hoeveelheid uranium nodig voor de energieproductie zeer klein :
1000 kilowatt uur (kWu) =
350 kilogram steenkool
Het verrijkt uranium wordt naar de brandstoffabriek vervoerd.
Het wordt omgezet in poeder, samengeperst en gesinterd (gebakken op een hoge temperatuur)
in de vorm van tabletten die staven gaan vullen.
Deze staven worden samengebracht tot een brandstofbundel,
klaar
voor gebruik in een reactorkern.
De brandstof blijft ongeveer 4 jaar in de
kernreactor.
Het ontwikkelbaar vermogen van de Belgische kerncentrales bedraagt 5700 MW.
Kernenergie staat vandaag in voor 60% van de Belgische behoefte aan elektriciteit.
Elk jaar wordt een deel van de brandstof vernieuwd.
De opgebruikte brandstofbundels worden enkele jaren lang in opslagbekkens gedompeld om de radioactiviteit en warmteontwikkeling te laten verminderen.
Na meerdere jaren wordt de brandstof verpakt; ze verhuist dan voor een middellange periode naar een opslagplaats aan de oppervlakte. Pas daarna wordt de brandstof voor langere duur in een diepe ondergrondse galerij ondergebracht.
Tijdelijke opslag met een definitieve berging
nadien is slechts één oplossing.
De uitbaters van kerncentrales kunnen ook kiezen voor de opwerkingsoptie.
Deze laat een selectieve behandeling toe van kernafval. De opwerking
recycleert
het uranium en het plutonium dat de kernreactor heeft geproduceerd.
Opwerking en recyclage kunnen recycleerbare stoffen met een hoog energiegehalte afscheiden en recupereren, namelijk uranium (95% van het gewicht van de gebruikte splijtstof) en plutonium (1%). Het niet-recycleerbare afval, (de splijtingsproducten, die 4% van het gewicht van de gebruikte splijtstof uitmaakt), kunnen dan selectief worden gesorteerd, verglaasd en opgeslagen.
Het uranium wordt opnieuw verrijkt en gebruikt.
Het plutonium vertrekt naar de brandstoffabriek.
Uranium - en plutoniumoxide dienen om MOX-brandstofstaven te produceren die op hun beurt
de kerncentrale bevoorraden.
